donderdag 5 april 2012

Soms wordt je verrast door een goede wijn

Enkele weken geleden was ik in het restaurant Bridges van het Grand Hotel in Amsterdam op uitnodiging van een goede vriend. Onze meetings draaien altijd om de ware en goede dingen in het leven. Vriendschap, top eten, excellente wijn en zo, dingen waar we beiden nooit genoeg van kunnen krijgen. Zondag niet anders.

Bridges restaurant Amsterdam
Bridges is een op vis georiënteerd restaurant (al hoe wel je er ook een prima entrecote kan bestellen) en omdat ik van mening ben dat wat de chef kent "is tie goed in", ging ik voor "de keuze van de chef van de dag". De starter was een tartaar van zeebaars en het hoofdgerecht was een gepocheerde heilbot filet. Dat beloofde wat, ik kreeg spontaan nog meer honger. Wat kan ik zeggen, het hoofdgerecht was lekker, maar niet spectaculair. Dat was jammer want daar had ik nu juist mijn grootste verwachtingen over. Maar dat kan ook verband houden met het voorgerecht......olala ....dat was heerlijk, zo delicaat....jummiiiiii.

Nu luidt de titel van dit artikel "Soms wordt je verrast door een goede wijn" en vraag je jezelf misschien wat het verband is. Wel, in restaurant Bridges kun je naast het eten van de menukaart ook passende wijnen er direct bij bestellen van dezelfde menukaart. Dit houdt in dat je bij het gerecht een glas wijn geserveerd krijgt waarvan de sommelier en de chef denken dat het de uitgelezen keuze is. Het voordeel hiervan is dat je niet elke ronde voor de moeilijke keuze staat om te bepalen welke fles wijn je gaat bestellen, een keuze die nog moeilijker wordt als iedereen iets anders heeft besteld. Iedereen krijgt gewoon de juiste wijn. Althans dat is de bedoeling. Dat hangt natuurlijk volledig af van de sommelier. En bleek die nou net zijn dag te hebben gehad toen de keuze werd bepaald.....wauw!

Bij het voorgerecht van zeebaarstartaar werd, tot onze complete verrassing een elegante witte wijn met een klein zoetje geserveerd. Zoetje???? Ja, echt. We kregen de wijn iets voordat het gerecht werd geserveerd en konden dus al even proeven. Zoals gezegd, elegant, fris, met een licht zoetje. Een prima wijn die je zo kan drinken (het was tenslotte een licht zoetje en er zat genoeg tegenwicht in de wijn om hem in balans te houden), maar zeker niet iets dat wij bij de zeebaars zouden hebben besteld. Met enige scepsis keken wij uit naar het eten. En wat zaten wij er naast zeg. De zeebaars smaakte super, maar de slok wijn die er na kwam complementeerde het geheel zo briljant dat het wel leek of de zeebaars nog beter smaakte. Wat een combi. En wat ook bijzonder was, was dat de wijn zijn zoetigheid verloor in combinatie met de zeebaars en het elegante en verfijnde overbleef. Soms wordt je gewoon weg verrast door een goede wijn in combinatie met eten. Dan denk je er toch wel een beetje verstand van te hebben, maar dan zag je die toch niet aan komen.  Beste sommelier, chapeau.


Geniet van het leven,

Rob

Ps.1:
Het was overigens een Pinot Blanc Auxerrois van het huis Schoffit uit de Elzas in Frankrijk. Deze wijn zou ik best van de zomer wel eens op ons terras met een kleinigheid willen proberen. En dus ga ik nu, met de hulp van de staf van Bridges, op zoek naar een verkooppunt voor particulieren. Ik hou jullie op de hoogte. Ter info: 87 punten Robert Parker's Wine Advocate en 89 punten van Wine Spectator.
Ps.2:
Bridges vindt je in Amsterdam op de Oudezijds Voorburgwal 197 en op het internet via www.bridgesrestaurant.nl.
Ik vond het eten over het geheel genomen uitstekend, maar de zeebaarstartaar met "matching" wijn steeg daar nog boven uit. De service is persoonlijk en zonder uitzondering erg attent. Doordat het decor wat koel aan deed, was het van de bediening afhankelijk om ons "welkom" te laten voelen en daar slaagde men prima in. Een plek waar men het begrip gastvrijheid en service echt begrijpt.



zaterdag 3 maart 2012

Vacherin Fribourgeois, niet ruiken maar eten en dan met goed glas wijn

Het was weer eens tijd voor een kaasje. En omdat we op de boerenmarkt waren, was de verleiding groot om een mooie aankoop te doen. Dit keer een Zwitsers kaasje, een bergkaas genaamd Vacherin Fribourgeois.


De reden om deze kaas te kopen was niet zo bijzonder, we hadden alle andere al geprobeerd. En dus zonder verder er over na te denken een stukje gekocht. Eenmaal thuis aangekomen viel het ons wel op dat er een penetrante geur uit de tas kwam. Als of je natte sokken er in had achtergelaten.......de kaas dus.....


Kaart van Kanton FribourgWant wat valt er over deze kaas anders dan dat hij stink.....nou eigen best wel wat. De kaas wordt geproduceerd in een bergachtig gebied (Fribourger Alpen) in het kanton Fribourg in het westen van Zwitserland, een gebied met ruim 270.000 inwoners. Het ligt richting Frankrijk en er wordt dan ook zowel Frans als Duits gesproken. De locatie verklaard mogelijk ook dat deze kaas wat mij betreft ook uit Frankrijk had kunnen komen.


Hij wordt gemaakt van koemelk die eerst wordt gepasteuriseerd. Dan wordt er stremsel aan de melk toegevoegd, waardoor wrongel ontstaat (zeg maar het begin van een kaas). Dit mengsel wordt verhit tot 35 à 37 °C. De wrongel wordt gescheiden van de waterige massa en in een vorm gedaan. Het wordt geperst tot er een stevige massa ontstaat (de kaas) en vervolgens rijpt de kaas twaalf tot zeventien weken.
Vacherin Fribourgeois van de boerenmarkt




Dit alles leidt tot een kaas die dof geel is van kleur, ongeveer 8 cm hoog en is "verpakt" in een vaal bruine korst. De geur is penetrant en zo sterk dat alles waarmee hij in aanraking komt er naar gaat ruiken. De koelkast, je handen alles. Het is een muffe geur van zweetvoeten, aarde en stro. Ik krijg er beelden van een koeienstal bij.
De smaak is net als de geur stevig. Wat ik waarneem is zout, scherp met een hint van noten. Dit is duidelijk geen broodbeleg. Maar met een stuk stokbrood en een mooi glas wijn is een kaas die prima smaak. Deze kaas schijn trouwens vaak gebruikt te worden voor kaasfondue en raclette. Heb een boekje met kaasfondue recepten in de kast gevonden. Dat ga ik dan maar eens uitproberen.



Geniet van het leven,

Rob



zondag 4 december 2011

Jazz, whisky, opera en wijn.....


Genieten thuis is meestal met betrekking tot eten en wijn drinken, maar genieten thuis is ook mooie meubels, een mooi glas Highland single malt whisky en schitterende muziek. Over die eerste twee zal later nog eens wat meer schrijven, maar over die laatste wil ik vandaag wel wat kwijt. Als je dit blog volgt, is het misschien leuk om ook iets meer over mij te weten. Vandaag mijn muziek keuze.

Ik hou eigenlijk van allerlei muziek, zolang het maar “goed in elkaar zit”. Dat helpt je dus niet veel verder. Maar het verklaart wel waarom mijn muziek collectie loopt van Metallica tot Mozart. Toch springen er twee soorten muziek echt uit omdat ik daar “iets” mee heb. 

Ten eerste is dat Jazz. Voor mij is muziek niet alleen iets om naar te luisteren, je moet het ook beleven. Dat betekent dat je de emotie achter de muziek moet kunnen voelen. Een goede jazz muzikant kan dat, zijn hele ziel en zaligheid er in leggen en een verhaal vertellen zonder woorden, maar door een beeld te schilderen met tonen. En geen kan dat beter dan Ben Webster. Benjamin Francis Webster (27 maart 1909-20 september 1973) werd geboren in Kansas City, Missouri in de USA en verhuisde op 55 jarige leeftijd naar Europa. Hij werd beschouwd als een van de drie belangrijkste"swing tenoren", samen met Coleman Hawkins en Lester Young. Hij had een stevige up beat tone, maar als hij ballads speelde zat daar zo veel warmte en gevoel in dat het mij gewoon kippevel geeft. Ben webster speelde gedurende zijn leven met vele grote der jazz, maar voor mij het best met pianist Kenny Drew, drummer Alex Riel en bassist Nils Henning Ørsted Pederson. Mijn favoriete opname van dit viertal is het album “Stormy Weather”, live opgenomen in het “Montmartre Jazzhus” in Copenhagen, Denmark op 30 januari 1965. Deze CD en een glas 18 jarige “The Glenlivet” en het leven gaat gedurende 10 nummers even aan mij voorbij.



En ten tweede, maar zeker niet als laatste is dat klassieke muziek en dan met name Italiaanse Opera. Als er iets is dat emotie kan overbrengen is het Italiaanse opera. Voor mij muziek om in op te gaan.
Ik ben een enorme fan van Pucinni. Mijn favoriete Opera is La Boheme omdat het in een heel kort tijdsbestek perfect weergeeft wat Opera voor mij betekent. Mijn favoriete aria is “E lucevan le stele” uit de opera “Tosca”. In deze aria zingt de tenor (in de rol van de schilder Mario Cavaradossi) een liefdesverklaring aan zijn geliefde Tosca terwijl hij wacht op zijn executie. Ik denk de mooiste aria die er is en als beste uitgevoerd door Franco Corelli. Zijn stem geeft de emotie zo mooi weer. Iemand op zei hierover ooit: “hij zingt niet Cavaradossi, hij is Cavaradossi.”. En voor dit bijzonder gevoelige stuk moet je ook een aparte stem hebben. Zo als men in Amsterdam zou zeggen, “met een snik d'r in”.
Hij zingt in deze aria: “Mijn droom van liefde is voorgoed verdwenen. Het moment is voorbij en ik zal sterven in wanhoop. En ik hield nooit zo veel van het leven als nu.”
Met andere woorden, heerlijke opera drama met een hoofdletter D, kan ik helemaal emotioneel van worden. Denk niet dat andere muziek mij zo kan raken. Een heel goed glas (Italiaanse) wijn en de verzamel cd Pucini's Great Arias, wat geeft het dat ik hem al 500 keer gedraait heb. Heerlijk.




Geniet van het leven,

Rob



donderdag 24 november 2011

Château Camensac 2001 value for money of toch niet...

Soms word je blij van iets, soms niet. Soms kan het ook gewoontjes zijn. En na enkele lofzangen op specifieke producten, kan het niet uitblijven dat er ook iets voor bij komt dat een minder groot succes is. Vandaag gaat het over Château Camensac. Meer specifiek over de Grand Cru Classe Chateau Camensac 2001 uit de Haut-Médoc.

De Château Camensac 2001 belande op de proeftafel via een uitwisselingsprogramma tussen mij en enkele familieleden. Wat we doen is elkaar laten proeven van wijnen die we bijzonder vinden of waar we een "second opinion" op willen. Nu wilde het dat een van hen vorig jaar een aantal flessen heeft gekocht van de Camensac en daar toen best blij mee was. Echter dit jaar was de beleving minder.
Dat kan allerlei oorzaken hebben, zo heeft hij recentelijk mijn Harmonium 2008 gedronken, de recensie die ik daar over heb geschreven een paar blogs terug was wel duidelijk denk ik en als je daarna iets anders drinkt kan dat tegenvallen. Maar samen hebben we de in de vorige blog beschreven Château Cantemerle 2002 opengetrokken en die werd toch ook als super bevonden. Daar zal het dus niet aan gelegen hebben. Dan blijven er nog een paar mogelijkheden over; zijn smaakbeleving is veranderd, het was een “slechte” fles of de wijn is over de top.

Dus was er maar één oplossing, ik wierp mij op als testvrijwilliger. Omdat dit zeker geen slobber wijn is, liet ik hem een stevige maaltijd begeleiden, in dit geval een bord “draadjesvlees”. Voor diegenen die niet uit Nederland komen (als je bij voorbeeld burgemeester van een van de mooiste plekjes in Piemonte bent.....) zal ik even uitleggen wat dat is. Draadjesvlees zijn slowcooked sucade-lappen die worden aangebakken in het vet van uitgebakken bacon, vervolgens bak je daar de groeten in, voegt het vlees weer toe samen met een fles goede rode wijn, wat bouillon en kruiden en laat het geheel ongeveer 3 tot 3,5 uur langzaam borrelen tot het vlees zo zacht is geworden dat je het met een vork “uit kan smeren” en het uiteen valt in draden (vezels). Dit is een heerlijk herfst/winter gerecht dat met wat wisselende kruiden/specerijen en groeten elke keer weer anders kan smaken, maar altijd lekker. Goed te combineren met polenta die dan wel wat gekruid moet worden om niet weg te vallen tegen de smaken in de stoofpot. Stevig eten dat een wijn nodig heeft die blijft staan. En daarom terug naar de Camensac. Was het een goede wijn?

Proefnotities:

Kleur: Licht rood

Geur: lichte smaak van kersen

Smaak: kersen, tannines voor wat structuur

Conclusie: Het was een goed drinkbare wijn bij stevig eten. Wel miste ik diepgang in zowel geur als smaak ondanks dat de wijn ruim 2 uur in een decaanteerkaraf had verbleven.
Was het een bijzondere wijn, zeker niet. Eigenlijk vond ik hem niet meer dan gemiddeld en dat is bij een prijs van 20 euro eigenlijk geen goed teken. Als dit een fles van 7 euro was geweest was ik ook niet onder de indruk geweest, maar had ik coulanter gereageerd. Echter met deze prijs kan ik deze wijn niet aanraden, daar is hij te gewoontjes voor.

Dan is er nog de andere vraag; is de smaakbeleving van mijn familielid veranderd, het was een “slechte” fles of de wijn is over de top. De wijn is niet over de top en is ook niet echt slecht. Aangezien hij meerdere flessen heeft geprobeerd, kan er geen sprake zijn van een "slechte" fles. Ik denk dat door het drinken van betere wijnen zijn smaakbeleving is verfijnd en dan valt de Chateau Camensac 2001 gewoon door de mand.
Geniet van het leven,

Rob





zaterdag 19 november 2011

Château Cantemerle 2002…..zo lekker kan wijn dus zijn.


Gisteren even een fles geopend om te kijken of het nog wel goed ging met de voorraad “Cantemerletjes” 2002. Natuurlijk is dit geen wijn om zo te drinken, dus werd er ook wat lekkers bij gegeten. Vooraf verse tonijn “op z’n Japans” en als hoofdgerecht een heerlijk zacht en zeer smakelijk hertenbiefstukje met aardappel gratin en baby asperges.

Zoals gezegd, als je “bewaarwijn” hebt, moet je af en toe er een open maken om te kijken of de voorraad niet over de top heen gaat. Want bewaren kan wel met goede rode wijn, maar niet oneindig en ondanks wat alle mooie boekenschrijvers zeggen, uiteindelijk is de omschreven bewaartermijn maar een indicatie. Proeven dus en wat een geweldig excuus om af en toe een bijzonder flesje open te trekken. In dit geval dus een Château Cantemerle 2002, Grand Cru Classé 5e Cru.

Château Cantemerle, Grand Cru Classe sinds 1855, is een van de toon aangevende wijnproducenten uit het Haut-Medoc gebied. De wijn komt voort uit een 90 hectare grote wijngaard. Al hoewel eerst een goede wijnproducent raakte het landgoed in mindere tijden. In de jaren 80 van de vorige eeuw is men begonnen om het landgoed aan te pakken door onder meer nieuwe wijnstokken aan te planten om grote stukken land die niet (meer) gebruikt werden. Het proces van verbeteringen is tot in de 21e eeuw doorgegaan. Vandaag de dag is het een goedlopend bedrijf dat bijzondere wijnen produceert.

Hieronder staat een korte proefnotitie van de Château Cantemerle 2002. Maar laat ik beginnen dat na een stevige tijd van decanteren, ik het niet kon laten om mijn neus boven de decanteerkaraf te houden. De eerste indruk hier was veelbelovend. Die indruk werd in het glas alleen maar versterkt. Het is/was een bijzonder mooie wijn. Aanwezig, maar mooi rond, elegant maar sterk genoeg om een perfecte begeleider van het eten te zijn, waarbij hij zeker niet op de achtergrond werd geplaatst door de verschillende smaken in het eten. Het is geen goedkopen wijn, in begin 2010 gekocht voor 35 euro per fles, maar voor dat geld een goede koop. De wijn is op dronk, maar kan nog zeker enkele jaren in de wijnkast prijken.

Kleur: Licht rood met oranje aan de randen

Geur: Bosvruchten, kersen, hint van vanille, aarde

Smaak: Donkere bosvruchten, kersen, heerlijke tannines die een goede structuur geven maar niet over dominant zijn, mooi rond, “Fluweel”.

Conclusie: De voorraad is nog op peil.(Minus een fles ;-) Heerlijke wijn voor bij een goede maaltijd.



Geniet van het leven,

Rob



dinsdag 15 november 2011

Kaas uit Italië...

Even een weekje uit de roulatie geweest, maar ik ben weer "up and running". En dus gisteren er op uit, klein stukje gefietst. Na een kleine stop voor een berlinerbol, liepen we met de fiets aan de hand door een winkelstraat hier niet te ver vandaan in Almere Haven. Nu bleek in dat straatje een kaasboer te zitten.
Mag je eigenlijk het wordt kaasboer nog wel gebruiken of is dat politiek incorrect? Sinds we over de voormalige "boeren" praten als agrariërs, vraag ik me af of we de voormalige kaasboer nu niet kaasagrariër moeten gaan noemen......nehhhhh.....want kaasboer is niet denigrerend bedoeld, het is op geen enkele wijze negatief bedoeld, sterker nog, het wordt door kaasliefhebbers met veel genegenheid en respect uitgesproken. Het is het synoniem voor een schatbewaarder in een winkel waar de doordringende geur de inleiding is tot vele gele en witte schatten die na ontdekking de schatjager thuis belonen met een genot van geur en smaak. De Kaasboer dus, maar dan wel met een hoofdletter.
In dit geval de "De Kaasmakerij" in de Marktstraat in Almere Haven. Deze Kaasboer gaf deze kaasverslaafde meteen het gevoel te weten waar hij het over had, wat bij later onderzoek op het internet ook wel bleek aangezien deze Kaasboer in 2007 een jaar lang boerenkaasspecialist van Nederland was.

Ik liep naar binnen om te kijken of er nog iets bijzonders was en met name of ze de Robiola hadden. Die bleek uitverkocht, maar dat was natuurlijk geen reden om zo maar naar buiten te lopen. Want naast schatbewaarder is de hedendaagse Kaasboer ook reclamemaker en verkoper, dus werd ik strategisch meegenomen naar de kaas koeling met allerlei bijzonders, waaronder twee kazen uit Piemonte (Italië).

Castelbelbo kaas
De eerste die ik meenam was de Castelbelbo. Een klein kaasjes, rond en zacht. Strokleurig van buiten, een kleur die volgens de officiële Italiaanse kaaswaakhond uit de regio in licht rood veranderd als de kaas ouder wordt en witgeel van binnen. Dit kaasje wordt in Langhe (Piemonte) gemaakt van koemelk, schapenmelk, geitenmelk, room, stremsel, zout volgens een oud boeren recept. Uhhh....sorry....agrariërs recept.
De geur is licht zoet, geen zout. De smaak verrassend, zoet, zacht, mooi in balans, met een prettige nasmaak die gemengd zoet en zeepachtig is (maar dan in een prettige manier, waar door er niet alleen zoet overblijft). Al met al een interessant kaasje met een verrassende smaak. De prijs is in het licht hogere segment met 26,50 de kilo. Duur? Ach, dat ligt aan je budget en aan de smaakbeleving. Ik vond de kaas het geld wel waard, al hoewel ik de ervaring met kaas nummer twee meer speciaal vond en die is een stuk goedkoper.

De tweede kaas was een Trugole, een Piemontese kaas uit het bergachtig gebied Asiago in de Italiaanse Alpen.De koeien hier hebben een goed leven op naar verluid rijke groene weiden waar gezien de smaak vast allerlei heerlijke planten groeien. Trugole is een halfzacht kaas gemaakt van koemelk die 60 dagen rijpt, waarbij de kaas elke dag ingewreven wordt met water en zout om haar zachte en elastische binnenste te behouden.

Trugole kaas uit Piemonte
De buitenkant is een korst met etiket. De kaas is van binnen strogeel en lijkt solide, maar vertoont toch veel kleine luchtbelletjes en andere onregelmatigheden. De geur is niet indrukwekkend, licht zout en met een hint van kruiden, maar dan de smaak. Die smaak is nog meer dan bij de Castelbelbo erg verrassend. Hij is namelijk van alles te gelijk, mild, zoet, zout, met een eerste aanzet van fruit (ja echt, vraag me niet wat voor fruit, maar zeker iets van fruit) en iets van noten. Wat achterblijft is iets van zout in de nasmaak, lekker pittig. Wat een ontdekking!





Als conclusie kan ik wel zeggen dat ik de Castelbelbo een lekkere kaas vond, maar dat de Trugole een toppertje is en de betere kaas van de twee. En met een prijs van 17,50 de kilo een stuk goedkoper dan de Castelbelbo.Je zou de Trugole kunnen eten op de boterham, maar ik persoonlijk vind hem daar te lekker voor en zie hier een prima begeleider in voor bij een goed glas wijn. Wel even op kamertemperatuur laten komen voor de optimale geur en smaak sensatie.


Geniet van het leven,

Rob




Meer over kaas kon je hier onder vinden in de boeken die je kan kopen bij Bol.com:




zondag 6 november 2011

Gevonden…..echte top Nero d’Avola.


Gisteren heerlijke lamstoofpot gegeten. “Slow cooked” voor 5 uur in de Cuisinart PSC650 Slow Cooker. Een fantastisch apparaat dat ideaal is voor het bereiden van stoofpotten. Het recept volgt verder op in de week en dan zal ik ook iets meer over de prima uitvinding vertellen. Maar vanavond gaat het over het (mogelijke) hoogtepunt in mijn zoektocht naar een top Nero d’Avola.

Al meerdere blogs heb ik het gehad over mijn voorliefde voor de Nero d’Avola druif en de wijn die er van gemaakt (kan) worden. Een was een ervaring/aanvaring met een fles “Baglio di Pianetto” 2009 Nero D’Avola, kort samengevat een draak van een wijn. Een betere ervaring was de “Dinari Del Duca” Nero D’Avola IGT 2007, dit was een heel prettige wijn, die in tegenstelling met eerdere vermelding in het blog slechts 7,25 euro kostte. Als je praat over prijs/kwaliteit verhouding een toppertje. Toch gaan we het hier niet bij laten en stond gisteren een wijn van een totaal ander (prijs) nivo op tafel.

De Harmonium DOC Nero d’Avola van Firriato uit 2008 was aan de beurt. Helemaal nieuw was de kennismaking niet. Ik had hem al geproefd voor ik hem kocht. En was toen erg onder de indruk. Maar dat was een half jaar geleden op het Italie event op kasteel Haarzuilen. De zon scheen, we hadden al de nodige flessen zien komen en gaan en met een volledig Italie gevoel stapte wij op de laatste wijn verkoper voor die dag af. Het was Douwe Walinga van italiaansewijnen.nl. Hij had twee Nero d’avola staan een bijna twee keer zo duur als de andere. Aangezien ik geen zin had om nog veel energie in proeven te steken, Ik kon namelijk het Italiaanse eten al ruiken en had honger, vroeg ik hem maar direct wat die dure zo goed maakte. Buiten een interessant maar complex verhaal over de smaak, was het antwoord, “dat moet je proeven”. Zo gezegd, zo gedaan. Wauw! Was het de zon op mijn bol, het Italië gevoel, de leuke zomer muziek of al die vorige wijnen die mij van slag maakte of proefde ik inderdaad hier de beste Nero d’Avola tot nu toe? Om niet helemaal de ratio te verliezen, nam ik maar een fles mee naar huis. Nu wil het geval dat ik wel vond dat voor een prijs van ruim 20 euro, het openen wel begeleid moest gaan met gepast eten. En dus lag de fles ruim 4 maanden in de kast. Gisteren was het dus raak, we gingen lekker eten en dit was het moment om vast te stellen of ik door de sfeer van slag was of dat dit inderdaad top was.

Onderaan de blog staan wat gegevens over de wijn, maar eerst volgt hier mijn proefnotities.

Proefnotities
Kleur: Diep rood (mooi donker)
Geur: Vanille, licht zuurtje, kaneel, hout, hint van bramen, kersen.
Smaak: Tannine (maar zeker niet overmatig), kersen, kruidig, (licht) zuur, mooi rond.
Afdronk: Mooi lang
Decanteren: Zeker, met wat lucht werd hij nog lekkerder.

Conclusie
Tegen al mijn gewoonten in zal ik kort zijn, helemaal top! Wat een heerlijke Nero d’Avola. Geen overdreven fruitigheid, geen overmatig zuur maar wel genoeg, gewoon alles in balans en net goed, een super wijn. En in lijn met Douwe Walinga zei toen ik hem kocht, “een wijn met de kwaliteit van een goede Brunello, maar dan voor de helft van de prijs”. Ben ik het helemaal mee eens. Ik vind 22,80 euro voor een fles wijn best veel, maar dit keer was het elke cent waard. Ga ik snel nog een paar van op voorraad leggen.


Geniet van het leven,

Rob



Harmonium DOC Nero d’Avola 2008
Producent:                  Firriato
Classificatie:                IGT Sicilia
Druivensoort:              Nero d’Avala
Wijngaard locatie:       Trapani platteland - Tenuta Borgo Guarini
Bodemsamenstelling:   Kalkri
jke
Hoogte:                      De wijngaarden hebben een zuidwestelijke ligging op 300 meter boven de zeespiegel.
Wijnstokken p.Ha:      5.000/5.500 stokken
Opbrengst p.HA:        6300 kg
Oogstperiode:            3e week van september
Oogstmethode:          Met de hand
Prijs:                          E 22,80 per fles